verhaal van Ingrid

We zijn allemaal op weg elkaar de weg te wijzen…

Meer dan twee jaar geleden, het was ergens in juli, had ik een teek op mijn rechtervoet. Ik heb hem verwijderd zoals het hoorde, de beet goed ontsmet en ik merkte er verder niets meer van. Twee weken later kreeg ik lichte irritatie op mijn voet. Langzaam werd het plekje roder en groter, en toen blauwpaars met zwelling en ontstekingsverschijnselen. De link met de tekenbeet werd duidelijk, dus ging ik de volgende dag naar mijn huisarts. Die schreef antibiotica voor en deed een bloedtest, ook al twijfelde hij eraan dat die positief zou zijn voor Lyme aangezien de teek niet zo lang op mijn voet had gezeten. Het duurde even vooraleer de pijn, ontsteking en zwelling in mijn voet wegtrokken. Na enkele dagen kon ik toch weer lopen met die voet en leek die genezen te zijn.
Drie weken later kon ik pas bellen voor de bloeduitslag en de test bleek, tot grote verbazing van mijn huisarts, positief voor Lyme. Ik kreeg opnieuw een antibioticakuur, deze keer twee weken lang. De huisarts dacht dat ik hiermee genezen zou zijn. Hij vond het normaal dat ik nog wat griepachtige nevenverschijnselen had. Het voelde als een opkomende griep zonder duidelijk begin en einde: voortdurende vermoeidheid, gezwollen klieren, vaker hoofdpijn en spierpijn. Ook had ik veel emotionele momenten, waaronder stemmingswisselingen en verhoogde prikkelbaarheid voor geluiden en geuren; ze noemen dat tegenwoordig hypersensitief.
Ik was in die tijd fulltime thuisverpleegster en het werd me steeds zwaarder. Mijn huisarts wist zich met mij geen raad meer. Geen enkel middeltje van hem hielp. Een andere, homeopathische arts heeft nog een nosode (homeopathische verdunning) van de borreliabacterie gemaakt. Hier heb ik geen noemenswaardige resultaten van gevoeld.
Een half jaar later heb ik via een endocrinoloog (specialist op het gebied van hormonen) opnieuw testen laten doen en nog steeds werden er borrelia-antistoffen gevonden. Hij beweerde dat het de ziekte van Lyme was. Maar ik wist niet dat deze endocrinoloog door andere artsen niet serieus genomen werd. Hij had de reputatie snel etiketten van ziekten op patiënten te plakken. Dus met zijn bloeduitslagen en zijn diagnose kwam ik nergens. Het enige wat de endocrinoloog kon voorschrijven waren zware intraveneuze dosissen antibiotica die ik weigerde. Vanwege mijn spastische colon en het nadelig effect van de antibiotica op mijn darmen, immuunsysteem en energieniveau, wilde ik daar niet aan beginnen. Ik probeerde wel een aantal antidepressiva aangezien ik ook slaapstoornissen had, maar met deze middelen ging het van kwaad tot erger. Ik voelde me volledig leeglopen.
Ik nam mijn ontslag bij de dienst thuisverpleging, wat financieel in mijn nadeel was. Maar ik kon niet anders aangezien mijn diensthoofd totaal geen begrip had voor mijn verhaal en mij niet wou ontslaan. Ik probeerde in die periode nog een natuurvoedingswinkel over te nemen, waar ik uiteindelijk niet in slaagde omdat ik me steeds slechter begon te voelen. Ik heb ook nog even geprobeerd om als vertegenwoordiger van superfoods en raw foods de baan op te gaan, omdat ik dacht dat als ik in mijn eigen ritme kon werken, dat me beter zou bevallen. Maar ook daar moest ik passen omdat de uitputtingsverschijnselen te groot werden.
Een achttal maanden na de tekenbeet legde ik aan mijn huisarts uit dat het helemaal niet meer ging: dat ik die uitputting niet meer kon verdragen en dat ik me volledig uitgeblust voelde. Daar kwam ik wél verder mee. Ik kreeg de diagnose ‘burn-out’, waarmee ik tenminste een kleine uitkering van de ziekenkas kreeg. De term ‘burn-out’ werd tenminste geaccepteerd in het Belgische landje. ‘De ziekte van Lyme’…daar wisten ze zich blijkbaar geen raad mee: te veel vage klachten die werden afgedaan als psychosomatisch. Positieve antistoffen voor Lyme in het bloed vonden artsen een normaal gegeven bij mensen die ooit gebeten waren door een besmette teek, en die konden nog jarenlang positief zijn zonder noemenswaardige ziekteklachten. Zulke testen waren voor hen niet bezwarend of overtuigend.
Sowieso was ik na de tekenbeet begonnen met het innemen van samento. Ik heb dit met begeleiding van de beheerder van de website over natuurlijk genezen van Lyme gedaan, aangezien ik hier in de buurt geen therapeut vond die hiermee bezig was. Ik heb de druppels langzaam opgebouwd en een half jaar genomen, waarna ik even gestopt ben en weer opnieuw ben begonnen. Dit wisselde ik af met de kaardeboltinctuur. Af en toe nam ik zeoliet, een mineraalsupplement om te ontgiften. Ik nam daarnaast ook nog probiotica, aangezien ik een spastische colon had. Ook heb ik een zestal lever- en galzuiverende kuren gedaan, in het begin in combinatie met de leverbitter. Ook paste ik thuis darmspoelingen toe. Samen met de nodige rust knapte ik hierdoor al flink op.
Drie maanden later kreeg ik een job aangeboden als diabetesbegeleider in het ziekenhuis, fysiek niet te zwaar en parttime. Ik nam de baan aan, maar door de nodige stress – want alle begin is moeilijk – ging mijn algemene toestand weer zienderogen achteruit: mijn spierpijnen namen toe, net als mijn darmklachten, slaapstoornissen en met als gevolg ook mijn vermoeidheid. Met de nodige positiviteit, en de tijdelijk hulp van een licht antidepressivum, heb ik me door deze periode heen gesleurd.
Toen ben ik verder gaan zoeken. Ik ben me meer op mijn voeding gaan focussen, ook al at ik al redelijk gezond. Met een glutenvrij en zuivelvrij dieet merkte ik dat mijn algemene toestand indrukwekkend verbeterde. Hier begon ik mee nadat ik op een website over exorfinebelasting had gelezen. Toen ik deze informatie las, was het alsof er heel wat puzzelstukjes op zijn plaats vielen. Exorfinen zijn morfine-achtige stofjes in bijvoorbeeld brood, pasta, pizza, melk, kaas, koekjes en roomijs. Voeding met exorfinen is erg populair omdat ze het dopaminebeloningssysteem activeren. Daarom worden we er op de korte termijn ook zo rustig en gelukkig van.
Vaker naar de sauna gaan was ook heel belangrijk voor mijn herstel. Ik merkte dat ik al heel lang geen koorts meer had gehad, ondanks zware griepachtige verschijnselen. Mijn lichaam was gewoon te zwak om nog koorts te maken en de virussen of microben in mijn lijf te doden. Het op deze manier opwarmen en uitzweten van afvalstoffen was voor mij heel weldadig! Op dit moment combineer ik yoga met sauna, ik doe namelijk eenmaal per week hot-yoga’s en echt waar, het doet me reuze goed.
Maar ook op het psychisch vlak gebeurde er van alles, want daar ging ik ook aan werken. Ik ben me creatief meer gaan uiten door middel van tekenen en dans. Ik heb verschillende therapieën toegepast voor een emotioneler evenwicht, waaronder de SAM-methode en familieopstellingen volgens de methode van Hellinger. Dit wierp meer licht op mijn innerlijke weerstanden en kwetsuren wat maakte dat ik me erna vrijer voelde.
Wat doe ik momenteel nog: Wel, af en toe laat ik mezelf behandelen met acupunctuur als ik voel dat mijn batterij weer platter begint te worden; ook mijn osteopaat doet goed werk. Daarbuiten pas ik EFT-technieken toe en doe ik dagelijks yoga- en ademhalingsoefeningen soms gecombineerd met de MIR-methode, allemaal methodes die mij in balans brengen en het zelfhelende vermogen van het lichaam activeren. Ik besteed dus dagelijks wat tijd aan mezelf, luister goed naar mijn lichaam en waak beter over mijn grenzen. Verder neem ik nog verschillende voedingssupplementen om mijn lichaam te ondersteunen. Ook ben ik weer gestart met een lage dosis antidepressiva, aangezien de winterperiode er weer aankomt. Ik merk wel dat weersveranderingen invloed hebben op mijn energieniveau.
Ik werk momenteel nog steeds parttime als diabetesbegeleider en dat gaat heel goed. Ik heb niet te veel stress en heb dus voldoende tijd om rustmomenten in te lassen. Omdat het aanbod aan alternatieve therapieën in België minimaal is, ben ik van plan om samen met een paar anderen een taak als Lyme-begeleider voor België op mij te nemen om mensen met Lyme wegwijs te maken.
Ik heb in deze periode mezelf beter leren kennen. Ik ben op heel wat vlakken dieper gegaan dan ik anders was gekomen als ik niets gemankeerd had. Ik begrijp mensen nu beter als ze op me afkomen met verhalen over CVS (chronisch-vermoeidheidssyndroom), fybromyalgie, burn-out en andere chronische gezondheidsklachten. Wat de diagnose ook is, het is belangrijk om jezelf alle aandacht en liefde te geven die nodig zijn om je algemene toestand te verbeteren. Niets is zo fijn als luisteren naar het verhaal van andere mensen en hier een leidraad in te vinden. We zijn allemaal op weg elkaar de weg te wijzen…

Ingrid